Inloggen

   

 
De beeldentuin en café is in de maand november en december elke zaterdag en zondag geopend van 10.00 tot 17.00 uur

 

Tevens is er een echt cafeetje gerealiseerd, waar u ook kunt komen lunchen, borrelen of een kopje koffie met vlaai kan krijgen.

Wilt u onthaasten en uw creativiteit ontwikkelen, in een sprookjesachtige omgeving op een unieke locatie met grotten en wandelpaden, kom dan bij ons een workshop beeldhouwen volgen. Merchers Chiwawa en Zebb Chakawa, twee ervaren kunstenaars uit Zimbabwe zijn te gast in onze beeldentuin. Zij zullen de deelnemers acht weken inspireren en begeleiden bij het maken van een eigen beeld uit steen.

Wij hebben een beginners groep en een masterclass voor de gevorderden.
De workshops en masterclass duren van 10.00 uur tot en met 17.00 uur
van maandag t/m zondag

Teambuilding
Naast individuele deelname is de workshop ook uitermate geschikt om een teambuilding dag voor uw bedrijf of organisatie te houden, graag maken we speciaal voor u een arrangement, inclusief lunch, diner en een uitgebreide borrel. Neem voor de mogelijkheden hiervoor wat betreft data en prijs graag contact met ons op.

Opzet workshop dag:
9.00 uur  Ontvangst met koffie en thee voor de deelnemers die voor de eerste dag komen. U krijgt een introductie over de stenen en zal onder begeleiding u eigen steen uitzoeken.
10.00 uur  Start de les, in kleine groepjes van Max. 8 mensen per groep
we hebben twee groepen die kunnen variëren van masterclass of beginners.
12.30-13.00 uur Gezamenlijke lunch (inclusief)
13.00-17.00 uur In de middag kan u zelf indien u daar behoefte aan heeft een pauze nemen van de les, een kleine wandeling gaan maken, of in de beeldentuin van een kop koffie, thee of een glaasje wijn genieten. Om 17.00 uur is de workshop afgelopen en kan u gezamenlijk een glaasje drinken.

Kosten
De eerste dag betaalt u € 60,- per persoon voor workshop. Elke volgende dag kost € 55,-. (beginnersgroep en masterclass)
Inclusief lunch, koffie of thee en het gebruik van de gereedschappen.
Voor de steen betaalt u € 2,50 per kilo

Inschrijven
U kunt zich inschrijven voor de workshop door u naam, adres, de data dat u wilt deelnemen en of u zich inschrijft als beginner of gevorderde te mailen of telefonisch door te geven naar onderstaande contactgegevens.

Door ervaringen in het verleden zijn wij genoodzaakt betaling van het cursusgeld vooraf te vragen. Na ontvangst van het cursusgeld is uw inschrijving definitief en ontvangt u een bevestigingsbrief per post of per e-mail.

Contact gegevens
Beeldentuin Heerdeberg
Paterkustersweg 22
Cadier en Keer

info@helpzimbabwe.nl
José de Goede tel. 06 212 42 740
www.helpzimbabwe.nl

Stichting Bernard Matamera helpt Zimbabwe

De Bernard Matemera foundation, draagt met trots de naam van Bernard Matemera. De vader van de Zimbabwe kunstenaars. Zoals hij in Tengenenge werd genoemd nummer één. Ik heb veel met Bernard gepraat over de problematiek rond de vrouwen en kinderen van de overleden kunstenaars, Ze moeten namelijk het kunstenaars dorp verlaten als hun man en vader is overleden. Terug naar hun families kunnen ze niet omdat ze nu bij hun schoonfamilie horen. Door de huidige problematiek, te weinig eten en geen inkomsten, zijn ze daar niet meer welkom. We denken in de eerste instantie aan de kinderen van overleden kunstenaars, die verdreven zijn uit al reeds bestaande kunstenaars dorpen en nu vaak samen met hun moeder, broertjes en zusjes in erbarmelijke omstandigheden leven. Het is namelijk zo, dat als een kunstenaar komt te overlijden zijn familie het kunstenaars dorp moeten verlaten. Een weduwepensioen kennen ze niet en dat is nu precies waar we aan willen gaan werken. We nemen van elke verkoop 10% die in een pot komt voor dergelijke gevallen.Verder kunnen we op zoek gaan naar taken die deze vrouwen kunnen vervullen binnen ons dorp bv. als kok, naaister, administratie medewerkster, of groente kan gaan verbouwen, we willen namelijk onze eigen groenten gaan verbouwen, en scharrel kippen nemen. Bernard vond het een geweldig idee, en wilde zich graag voor het project in zetten, helaas heeft hij het niet meer mee mogen maken. Bernard is in 2002 overleden
Onze mangare Merchers Chiwawa brengt regelmatig voedsel en voorziet de kunstenaars van stenen. Vanaf 1 juli 2011 zijn we partner geworden in de bouw van een school en bibliotheek in samenwerking met Phil, Loraine Dobinson en Albert Maasland, zie meer hierover bij projecten.
Wij verkopen prachtige natuurstenen beelden, vanaf 10 euro in de beeldentuin "De Heerdeberg"
Pater Kustersweg 22 te Cadier en Keer, voor meer informatie kijk op www.helpzimbabwe.nl

   

 


Chengeta Primary School
Chengeta Primary School,which was officially adopted in 2008 by Chengeta Safari Lodge is also part of our community as we also contribute to its success and is also geographically close to us. As part of our social responsibility to a community that has given us so much over the years in terms of Providing reliable long term staff, Chengeta Safari Lodge decided to give back. We realized the dire need for quality basic education in our community. Local children, who number over 260, were attending school in dilapidated schools miles away from home. Attendance was low as children would often have to walk for hours with empty stomachs to arrive at delapadated windowless shacks for a school where they would be met with stationary shortages and absent teachers. They sat on bricks and wore rags lacking money for uniform let alone tuition.
link van ed Lodge
http://www.chengetasafarilodge.com/index.htm

  

Phil en Loraine Dobinson en Albert Maasland zijn in 2008 begonnen een schooltje te bouwen, nu staan er 4 prachtige gebouwen, in elk gebouw zijn twee klassen. Ik heb zelf nog de oude gebouwen gezien, wat heet het waren eigenlijk vier palen met een dak er boven. Bij regen was ook alles binnen nat, er waren geen schoolbanken of stoelen en geen lesmateriaal. De moeder van Phil die in Engeland woont heeft een heel groot gedeelte van het geld bij elkaar gebracht, door diners en feestjes te geven, waar ze zelf de gerechten kookte, soms voor meer dan 200 personen. Verder werd de bouw volledig lokaal gerealiseerd onder supervisie van Phil!!
Ontroerend en adembenemend wat ze hier voor elkaar hebben gekregen, wij zijn al heel vaak begonnen met bouwen, maar uiteindelijk is het ons nooit gelukt, ofwel we werden bedrogen, ofwel het gebouw werd geconfisceerd.
De kinderen die in de omgeving van de Lodge wonen (rond de 5 kilometer) moesten dagelijks soms meer dan 4 uren lopen naar school, vaak zonder schoenen, en zonder te hebben gegeten. Het eten is nog steeds een probleem, zo ook de schoolfee en uniformen, daar gaan we nu wat aan doen. Onze Stichting “Bernard Matemera” heeft geld beschikbaar gesteld om een multifunctioneel gebouw te bouwen, waar een keuken, bibliotheek, eerste hulp en een soort van een publiekruimte worden gerealiseerd, die gebruikt kan worden voor eetzaal, toneel, ontvangsten en kerk. Het gebouw zal gebouwd worden onder super visie van Phil, en het mooie is dat de stenen zo ook het cement, deuren en kozijnen, lokaal worden geproduceerd door de ouders van de kinderen.
Twee vliegen in één klap, wij het gebouw en de ouders werk en dus geld!!
We hebben in Harare van een Griek naaimachines gekocht en stoffen, nu gaan moeders (die natuurlijk geen inkomsten hebben) de schooluniformen maken, die andere moeders gratis kunnen komen afhalen. We hebben zelf bij ons ontvangst kunnen zien dat op dat gebied nog veel verbeterd moet worden, het mooie van het systeem is namelijk dat alle kinderen door middel van de zelfde kleren op een gelijk niveau staan, geen onderscheid tussen arm of heel erg arm. Bij het verlaten van de school, kunnen deze weer worden ingeleverd, (voor zover ze nog niet versleten zijn natuurlijk).
En dagelijks krijgen de kinderen een maaltijd, zodat we zeker weten dat ze minstens één keer per dag
de maagjes gevuld zijn, vaak is dat helaas de enige maaltijd die ze nuttigen. Maar beter iets dan niets.

Wij zijn de eerste keer onaangekondigd naar de school gegaan, Pater van Eijk (bestuurslid van onze Stichting) mijn man Richard en ik, de kinderen zaten rustig in de bankjes en bij het binnen komen in een klas, gingen alle kinderen staan en werden we in koor begroet, “Good morning visitors, How are you, Welcome to our school”. En daarna gingen ze allemaal weer braaf zitten, wat een discipline en respect, we waren er stil van. We hadden voor ieder kind een pen en schrift mee genomen, het leek wel of we goud brachten, zo blij en dankbaar heb ik nog nooit kinderen gezien.
De leerkrachten die ca. 200 US per maand verdienen, moeten soms eerst uren lopen, (nu hebben ze een fiets gekregen) voordat ze bij de school zijn, ze willen van de Chengeta school een modelschool maken en als voorbeeld stellen voor andere scholen. Wij hebben ook nog grote plannen en hebben met Phil, Loraine en Albert afgesproken dat we ook nog 7 huisjes gaan bouwen voor de leerkrachten, zodat ze veel tijd winnen om niet meer dagelijks zo ver hoeven te reizen. Ze kunnen dan met hun gezinnen in Chengeta een leven opbouwen. Er komen ook tuinen voor groente en scharrelkippen om het eten zelf te genereren
De grond waar de school gebouwen op staan is eigendom van de Chengeta Lodge dus hoeven we niet bang te zijn dat we ze weer kwijt raken!

  

Toen we heerlijk aan de borrel zaten in de prachtige Chengeta Lodge kreeg een telefoontje van de Headmaster Dick, dat ze ons graag de volgende dag officieel wilden ontvangen.
We moesten om 10.00 uur aanwezig zijn, bij aankomst (10 minuten te vroeg) zagen we kinderen met grote fauteuils sjouwen, die voor een van de school gebouwen werd neergezet, daarna gingen de kinderen heel rustig en zachtjes in rijen staan. In een halve kring hadden ze alle schoolbanken gezet waar ze geruisloos achter gingen zitten. Het was al in een toneelstuk, zo gedisciplineerd alsof ze het dagelijks deden. We werden eerst gezamenlijk toe gezongen, zo zuiver dat ik er kippenvel van kreeg,
Daarna in groepjes deden ze voorstellingen, zang en dans, met als hoogte punt een dank lied,
Waarbij ze kaartjes omhoog hielden waar ze zo dankbaar voor waren. Het was heel erg oprecht gemeend, sommige hadden zelf tranen in hun ogen, en ik kan u verzekeren dat wij het ook niet droog hielden. Nu wist ik weer waar ik het allemaal voor heb gedaan, het was niet altijd makkelijk om door te gaan, er in te blijven geloven, maar hier voelde ik het, hier heb ik het allemaal voor gedaan. Ik ben dankbaar en trots dat we hier een kleine bijdrage aan hebben mogen geven en dat we nu met hernieuwde energie en strijd dit project tot een voorbeeld van heel Zimbabwe gaan afronden.
Doet u mee, u kunt beelden kopen, u kan een leerling op papier adopteren, u kan geld voor kippen en zaden geven, u kan pennen en schriften laten opsturen, dit alles klinkt misschien gek in uw oren, maar begrijp in Zimbabwe is op het platteland niets te koop, laat staan dat ze US dollars hebben, hoe zouden ze er aan moeten komen? Wij gaan ervoor, hopelijk u ook.

6 juli 2011

Het laatste beeld is uit de kist gehaald, samen met mijn zoon Coen (op de tractor) is het laatste beeld geplaatst. Het is een beeld van Fannizani Akuda, een beeld uit 1968, die jaren voor de deur van zijn eigen huis heeft gestaan. Ik heb de laatste foto's van Fannizani mogen maken. Dit beeld staat nu bij ons prominent en op een plaats waar hij iederen welkom heet in de beeldentuin. Het is een zelfportret van hem en zijn vrouw (in Love) zo zullen wij hem nooit vergeten en is hij nog steeds onder ons. Fanizani Akuda is op 78 jarge leeftijd afgelopen februari overleden. Het beeld is van Opalstone, u moet er zeker naar komen kijken.

 


 

  

 

Openhuis (tuin) dagen iedereen van harte welkom

 

Wij zijn 7 dagen per week open van 10.00 tpt 19.00 uur,
de lange tafel met gratis koffie, thee staat voor u klaar en als u geluk heeft is er nog  vlaai

Adres: Paterkustersweg 22
Cadier en keer
Ingang bij huize St. Gerlach
Voor meer inlichtingen: 0621242740
voor route: www.helpzimbabwe.nl

 

20 Mei is de container aangekomen, de container was er al om 7.00 uur, maar voordat de grote truc was gedraaid om achterste voren in onze kleine doodlopende straat te rijden waren we een uur verder. Het was volgens mij een voorteken hoe de rest van het uitpakken zou gaan verlopen. Maar dit keer waren gelukkig de kunstenaars die het hadden ingepakt aan onze zijde. Meestal is de container veel eerder bij ons dan de kunstenaars. Maar door het toeval (geluk) is de container een aantal maanden zoek geweest.
We zagen meteen toen de deuren van de container open gingen, wat het probleem was. De kisten in twee rijen op elkaar waren bezweken onder de grote druk van de bovenste kisten. Waardoor de kisten er niet met de vorkheftruck uit gehaald konden worden. Met het gevolg dat de bovenste kisten eerst helemaal leeg gehaald moesten worden, dus één voor één de beelden eruit.
De chauffeur die voor het eerst bij ons ging afladen, was aardig en geduldig, wel moest hij zijn volgende levering afzeggen, hij moest twee later in Antwerpen zijn. Via twitter heb ik een oproep gedaan voor hulp, twee boeren uit Cadier en Keer gekregen telefoontjes van hun zonen, dat we hulp nodig hadden. En daar waren onze helden, samen met Merchers en Macloud hebben ze met bijna af en toe gevaar voor eigen leven, tot het laatste beeld eruit was geholpen het was toen 15.00 uur. Zelfs de chauffeur van de vrachtwagen trok zijn handschoenen aan en hielp mee waar hij kon.
Maar het was de moeite, niet eén beeld is kapot gegaan en voor mij was het een openbaring, hoe de kunstenaars en de boeren konden samenwerken zonder elkaars taal te spreken, waar een wil is, is een weg. Dat was gisteren weer heel goed te zien, wel was het af en toe grappig en aandoenlijk om te zien, hoe je non-verbaal kan communiceren en daar zelfs een verbond door te krijgen.

 

 

 

 

 

 

 

De beelden zijn prachtig, ik zelf ben verrast door de hoge kwaliteit en vooral de verscheidenheid in de beelden. Dit jaar heb ik nieuwe kunstenaars gevonden (althans vorig jaar toen ik inkocht november 2010) die vanuit een hele andere visie en ondergrond. Zo zijn er vogels van en prachtige cobaltsteen, in de kleuren paars, rose en turkoois, als de zon er op schijnt zie je de veren bijna bewegen. Ook de Fat Lady’s staan weer trots in de tuin te wachten op een praatje met hun Nederlandse zusters. Vandaag gaan we de beelden op hun plaats zetten in de tuin, dus mocht u willen helpen, komen kijken, thee drinken, welkom.
We zijn vanaf nu elke dag open 7 dagen per week van 10.00 tot 18.00 uur.

 

 

     

 

     

 

http://bit.ly/fD3pYd 

Exclusieve workshops beeldhouwden voor groepen inclusief High-Tea en borrel. Deze workshop is een zeer bijzondere en inspirerende ervaring waar onze gasten worden begeleid bij het maken van een eigen beeld uit steen. Informatie over de workshop beeldhouwden:
Het is mogelijk om deze workshop te boeken
van 20 mei t/m 15augustus 2011.
Opzet workshop dag:
13.30/14.00 uur ontvangst op een prachtige idyllische locatie, midden in het bos op Landgoed de Heerdeberg. (Vlak voor Cadier en keer) Desgewenst kan het tijdstip worden aangepast.Waarna een luxe High-Tea wordt geserveerd. Na de High Tea is er tijd voor de workshop. Onder begeleiding van 2 professionele kunstenaars/beeldhouders zullen de gasten hun eigen natuurstenen beeld kappen. Ook zonder ervaring is dat heel goed te doen.Voor de gasten die niet willen beeldhouwen is er een prachtige wandeling, begin en eindpunt Landgoed de Heerdeberg. Borrel met hapjes ter afsluiting van de middag, tot ongeveer 18.00 uur.

De rust en de meditatieve uitwerking maakt dat het een onvergetelijke ervaring is. Uiteindelijk gaat iedereen met een zelf gekapt beeldje naar huis. De hele dag is buiten gepland maar wanneer het weer dat niet toe laat, hebben we een binnen locatie op hetzelfde terrein.

De kosten bedragen 40 euro p.p. Dit is inclusief: luxe High Tea. Workshop inclusief materiaal en steen, borrel inclusief hapjes, wijn en fris. Deze activiteit is te boeken vanaf 8 personen.

 

AFRIKAANSE KUNSTENAAR UIT ZIMBABWE ZONDAG 20 JUNI OP 2010     

 

 

Merchers Chiwawa

 

 De Zimbabwaanse kunstenaar, beeldhouwer Merchers Chiwawa, zal op zondag 20 juni deelnemen aan de Kunstmarkt in Meerssen en de bezoekers zijn vakmanschap tonen door ter plekke een stenen beeld te kappen. Merchers Chiwawa maakt deel uit een groep kunstenaars uit Zimbabwe, die i.s.m. José de Goede op het Landgoed de Heerdeberg in Cadier en Keer in de zomer wonen en werken en daar workshops ‘beelhouwen’ geven. Een deel van de opbrengst van de verkochte beelden gaat naar het Goede Doel www.helpzimbabwe.nl .

José de Goede, o.a. bekend van TV-Limburg en L1, is de initiator en promotor achter HelpZimbabwe en ondersteunt de Zimbabwaanse Shona-Cultuur, waar ze maar kan. Momenteel werkt ze samen met Partricia Delchambre (aldaar) en hebben ze een lang gekoesterde wens van José kunnen opzetten, namelijk een naaiatelier voor vrouwen. En Patrice haar Fairhome voor 14 weeskinderen die daar een nieuwe toekomst krijgen. Verder ondersteunt de Bernard Matemera Foundation de kunstenaars in Zimbabwe door middel van schoolgeld, tools, stenen, medicijnen en -waar nodig- voedsel. Maar voor José is het allerbelangrijkste dat de mensen in Zimbabwe weten dat ze niet worden vergeten in hun uitzichtloze bestaan. Naast Afrikaanse kunst zal het art minded publiek verder goed aan z’n trekken komen met een gevarieerd aanbod van kunst in allerlei disciplines, zoals schilderijen, sculpturen, objecten, keramiek, glas, sieraden, ……De Euregionale Kunstmarkt vindt nu voor de 3de keer plaats op het sfeervolle marktplein in hartje Meerssen.

Meerssen is een plaats met veel bezienswaardigheden en een rijke historie en dateert al van de Romeinse tijd.In 870 werd het bekende Verdrag van Meerssen getekend. Indrukwekkend is de Basiliek van het Heilige Sacrament, ook wel het Pronkstuk van de Maasgotiek genoemd. De Basiliek, die haar oorsprong in de 13de eeuw vindt, werd in de periode 1934-1938 volledig gerestaureerd en vergroot en onderging in 1988 de laatste uitgebreide restauratie. In de Meerssense geschiedschrijving wordt de Basiliek ook genoemd door het Bloedwonder (1222) en het Brandwonder (1465). De prachtige glas-in-lood-ramen zijn een ontwerp van Charles Eyck.

 Meerssen onderscheidt zich verder op het gebied van de beeldende kunsten. Na de eerste Wereldoorlog woonden en werkten hier Charles Eyck, Hub Levigne, Jos Tielens, Harry Koolen en Alphons Volders. Zij deden dat in de voormalige oliemolen van Rothem onder leiding van de uit België gevluchte Jan van Puyenbroeck. Er werd zelfs over de ‘Meerssense School’ gesproken. Ook later bleef de Gemeente Meerssen aantrekkelijk als woon-/werkplek voor kunstenaars, zoals Rob Stultiens, Gène Eggen en Jos Muris. En nog steeds zijn er tal van professionele beeldende kunstenaars woonachtig én werkzaam.

Bij de VVV Meerssen (Totaalgemak) is een Stadswandeling verkrijgbaar, waar de vele kunstwerken, die Meerssen rijk is, onder de loep worden genomen.

Te bewonderen zijn beelden van o.a. Marianne Aartsen, Appie Drielsma, Fons Bemelmans, Felix van de Beek, Paul Beckers, Gène Eggen, Piet Killaars, Godfried Pieters, Sjra Schoffelen, Xander Spronken, Wim Steins, Rob Stultiens, Marc Truijen, Louis Wierts en Shinkichi Tajiri. Ook kent Meerssen als een van de weinige Limburgse Gemeenten een prachtig gerestaureerde Synagoge met de indrukwekkende Memorialdeuren van de Maastrichtse kunstenaar Appie Drielsma. Deze deuren bestaan uit 12 bronzen platen, voorstellende de 12 stammen van Israël. Op deze panelen staan Joodse symbolen alsmede de namen van de Joden die vanaf 1853 in Meerssen woonachtig zijn geweest, inclusief de namen van de Joodse medeburgers die tijdens WO II zijn omgekomen in de vernietigingskampen. De Meerssense Synagoge heeft thans de functie van Joods Leerhuis en er vinden regelmatig culturele activiteiten plaats, zoals exposities en concerten.

 Kortom Meerssen met al zijn bezienswaardigheden en een prachtig winkelcentrum leent zich bij uitstek voor een dergelijk kunstevenement.

De Euregionale Kunstmarkt vindt plaats op zondag 20 juni van 11:00 tot 18:00 uur op het Marktplein te Meerssen, met tal van gezellige terrassen, waar het ook op culinair gebied goed toeven is.

Bezoekers zijn van harte welkom (entreevrij) en ook kunstenaars kunnen zich nog voor deelname aanmelden.

Info: S. Konings, 06-2785 8801, www.jokoproducties.nl

 

 

 

 

 

COLLEEN MADAMOMBE, overleden Harare (1964-2009)

            

Diep bedroefd en verdrietig zijn wij dat we u moeten mee delen dat Colleen Madamombe is overleden. In december 2008 heb ik nog uitgebreid met haar gesproken over het wel en wee van de Zimbabwaanse vrouwen en de situatie waarin het land nu verkeert.
Ze was nog zeer strijdlustig, alhoewel ze al erg ziek was. De afgelopen maanden had ze opeens weer kracht om beelden te maken, ze waren weer even mooi en krachtig als jaren geleden. Haar werk was wel veranderd, de gezichtjes van haar wereld beroemde Fat Lady’s waren zachter en mysterieuzer geworden. Ze vertelde dat ze ondanks al haar ellende weer zin had in het leven, en  ze wilde graag les komen geven in onze workshop. Het heeft niet zo mogen zijn. Het is een gek maar ook bijna een blij gevoel dat ik haar laatste beelden heb gekocht en misschien wel de laatste ben geweest die haar nog zo uitgebreid heeft gesproken.
Lieve Colleen dank voor je inzet, kracht, liefde en je geweldige voorbeeld voor alle vrouwelijke kunstenaars in Zimbabwe.

We verliezen in Colleen een bijzondere vrouw, die zich liet inspireren door de Zimbabwaanse vrouwen om haar heen. Jonge en oude vrouwen, werkende, lachende, trotse, zwangere vrouwen. Met veel overtuiging portretteert zij vrouwen in al hun waardigheid en trots. Soms sterk en krachtig, soms verdrietig of teder, maar vaak met veel humor. Zij is inmiddels een van de bekendste "2e generatie" beeldhouwers en heeft terecht de afgelopen jaren steeds de "Best Female Artist of Zimbabwe" award gewonnen.

Stage verslag
 
Voor ik aan mijn verslag begin, zal ik mij eerst even aan u voorstellen.
Ik ben Daniëlle Paes en volg HBO business & management 2de jaar op Notenboom Business school in Maastricht. Momenteel loop ik stage bij taxatiebureau de Goede
            
                                     Start stage
 
In deze eerste weken ben ik elke dinsdag met José mee gegaan naar Roermond om de tv opnamen van Goudzoekers bij te wonen. Op deze dinsdagen kunnen mensen naar de tv studio komen met iets waarvan ze graag de waarde zouden willen weten. José taxeert het voorwerp dan gratis. Leuk om te zien dat mensen graag op de tv komen. Helaas waren er van de 100 stukken, slechts een of twee interessant. Wel kwamen er enkele verrassingen naar boven, bv. een jonge man die een kistje had gekocht voor 75,- euro, waar achteraf nog en ring onder het binnenwerk zat van 17.500,- euro. Dat was voor de jonge man wel even schrikken, maar kreeg José daarna spontaan een dikke kus.
 
 
      Tuinverkoop dagen
   
Vervolgens kreeg ik de opdracht om de tuinverkoopdagen te organiseren, die plaatsvinden op vrijdag 5 en zaterdag 6 juni 2009 te Cadier en Keer.
Op deze tuinverkoopdagen verkopen wij natuurstenen beelden voor de Bernard Matemera foundation. Deze stichting is opgezet om kunstenaars uit Zimbabwe te helpen door hun kunst hier te verkopen en de opbrengst daarvan weer terug aan de kunstenaars te geven zodat zij een beter leven kunnen krijgen. Ze maken indrukwekkende sculpturen van natuursteen, monumentale tuinbeelden tot kleine beeldjes, allemaal even bijzonder en allemaal anders.
Al vanaf 10,- euro kun je iets leuks kopen bij de Stichting Bernard Matemera.


 
Ook heb ik in de eerste weken de website van het taxatiebureau en de website van de Bernard Matemera foundation grondig doorgenomen om zo zelf meer inzicht te krijgen in de wereld van het taxeren en waar de foundation voor staat. Daar heb ik veel van geleerd, wat ik zelf in de toekomst kan gebruiken, voor mijn plan om een eigen bedrijf te beginnen. Als je op je website duidelijke informatie geeft en heel overzichtelijk de rubrieken aan geeft, bespaart je dat veel tijd om evt. klanten uit te leggen hoe je bedrijf werkt en wat je voor je klanten kunt betekenen. Voor taxatiebureau de Goede betekent dat als mensen een voorwerp willen laten taxeren, ze op de site kunnen vinden wanneer er gratis taxatie middagen zijn, elke donderdag middag kunnen ze bij ons op kantoor terecht om iets te laten taxeren. Het gaat hierbij om mondelinge taxaties, als ze een rapport nodig hebben zijn daar uiteraard kosten aan verbonden. Het gebeurt regelmatig dat mensen een stuk laten taxeren, maar dat er een grote taxatie achter weg komt omdat ze mevrouw de Goede dan al kennen en vertrouwen. Dat is eigenlijk een hele goedkope
manier van adverteren, tevens als ze bij ons in de zaak komen, gebeurt het nog al eens dat ze dan een voorwerp, die wij bemiddelen, kopen.
                                              
 
 
Halverwege mijn stage heeft José mij voorgesteld aan Valerie. Zij loopt ook stage bij taxatiebureau de Goede. Valerie zit in het 3de jaar van Hoge School Zuyd en volgt International business & languages. In de komende periode moeten wij gaan samenwerken aan een aantal dingen, wat ik persoonlijk heel leuk vind omdat ik van mening ben dat wij elkaar goed aanvullen door de verschillende opleidingen die we volgen.
 
Samen hebben wij een folder gemaakt voor de verkoopdagen voor de Zimbabwe beelden en zijn wij deze op zoveel mogelijk plekken in de stad gaan verspreiden. We hebben met verschillende kranten contact opgenomen en gevraagd of deze misschien bereid zouden zijn een klein stukje in de krant te plaatsten voor een goed doel.
Ook hebben we bekendheid gezocht bij de radio en heeft José de tuinverkoopdagen gepromote in haar televisieprogramma Goudzoekers, dat op dinsdag middag wordt uitgezonden op TV- Limburg. Verder hebben wij ook via de mail mensen op de hoogte gebracht van de tuinverkoopdagen.
 
Nadat we de tuinverkoopdagen onder de aandacht hebben gekregen zijn we in Cadier en Keer aan de voorbereidingen begonnen. De beelden zijn in grote kisten vanuit Zimbabwe aangekomen. Wij hebben geholpen deze uit te pakken. De beelden waren soms zo zwaar dat we ze met ons vieren nog niet konden optillen. Ik voel mijn rug nu nog. Als het lukte kregen ze een mooi plekje (op een stuk boomstam) op het landgoed de Heerdeberg. Tegen de achtergrond van een grote mergelmuur stonden ze te pronken en klaar om verkocht te worden. Samen met Valerie heb ik nog snel een muur geverfd om een lelijke oude schuur aantrekkelijk te maken (dit had ik nog nooit gedaan). Maar ik vond het hartstikke leuk om te doen. Als het nog eens moet wil ik het weer graag doen.
Ik heb wel nog steeds een blaar op mijn vinger, maar dat had ik er graag voor over.
Verder heb ik veelal opgeruimd om de tuin er zo netjes mogelijk uit te laten zien. Op vrijdag begonnen de verkoopdagen meteen goed, de mensen stonden al om 10.00 uur voor het hek, we gingen eigenlijk pas om 11.00 uur open, maar José liet ze al binnen,”verkocht is maar verkocht” zei ze.
We hebben heel veel geluk gehad met het weer, op grote tafels stond er een high tea klaar, en tegen drie uur werden de eerste flessen wijn ontkurkt.
Al met al was het een geslaagde dag, de verkoop ging redelijk, maar we hadden nog een dag om te verkopen. De tweede dag begon rustig maar de belangstelling was goed. We verkochten veelal kleine beelden, de grote beelden moesten ze nog over nadenken. Ik denk zeker dat het met de crisis te maken heeft, mensen zijn nu veel voorzichter om duurdere stukken aan te kopen.
 
 

Ik blijf de Stichting zeker volgen en ik hoop dat ik het volgend jaar gevraagd word om de tentoonstelling weer mee te mogen organiseren. Ik heb een leuke stage plek gehad, veel geleerd en ook gezien dat als je succes wil hebben je hard moet werken.

 
ContentPane

   
 
 
 
     

Grote verkoopdagen van prachtige natuurstenen beelden 5 en 6 juni

 
 

 

                 

 

Pater Kustersweg 22, Cadier en Keer

Route beschrijving
Rijksweg maastricht-Margraten
Na bezinestation, tweede straat rechts, voorbij Huize St. Gerlach
achter Huize St. Gerlach is een parkeerplaats
te voet verder doodlopende straat in, langs witte boerderij
achter boerderij hek in. tot vrijdag of zaterdag   voor informatie 0621242740 José de

We zijn al dagen de beelden aan het uitpakken die een week geleden  eindelijk zijn aangekomen uit Zimbabwe. Ze waren meer dan een jaar zoek, uiteindelijk bleken ze in Harare (hoofdstad Zimbawe) in een loods te staan. Ze waren als het ware onder toezicht van de douane gesteld, wat dat ook mag inhouden. Door tussen komst van de art-counsel zijn ze vrij gegeven. Bij het uitpakken van de eerste kisten, zitten gelukkig de beelden die ik van enkele zeer belangrijke kunstenaars heb gekocht, zoals Edward Chiwawa, Fanizani Akuda, Josia Mansi, Colleen Madamombe, Lazerus Takawira (allemaal 1e generatie kunstenaars) er nog in. Deze beelden zijn nu bijna niet meer te krijgen, vanwege de hoge leeftijd van de kunstenaars. De aankomende week komen ze op een van de mooiste plekken van Nederland te staan "landgoed de Heerdeberg" te Cadier en Keer. De achterwand van de tuin waar de beelden komen te staan geven een prachtig effect, maar is ook zeer toepasselijk aangezien deze mergelwanden ook miljoenen jaren oud zijn, waarschijnlijk even oud als de stenen waar de beelden van gemaakt zijn. U bent allen van harte welkom, op 5 en 6 juni van 11.00 tot 18.00 uur. Er staan heerlijke hapjes en drankjes klaar!. de beelden zijn al vanaf 10,- euro te koop, van kleine nijlpaarden tot grote staande beelden. Voor meer informatie kijk op www.helpzimbabwe.nl

De Bernard Matemera foundation, draagt met trots de naam van Bernard Matemera. De vader van de Zimbabwe kunstenaars. Zoals hij in Tengenenge werd genoemd nummer één. Ik heb veel met Bernard gepraat over de problematiek rond de vrouwen en kinderen van de overleden kunstenaars, Ze moeten namelijk het kunstenaars dorp verlaten als hun man en vader is overleden. Terug naar hun families kunnen ze niet omdat ze nu bij hun schoonfamilie horen. Door de huidige problematiek, te weinig eten en geen inkomsten, zijn ze daar niet meer welkom.
We denken in de eerste instantie aan de kinderen van overleden kunstenaars, die verdreven zijn uit al reeds bestaande kunstenaars dorpen en nu vaak samen met hun moeder, broertjes en zusjes in erbarmelijke omstandigheden leven. Het is namelijk zo, dat als een kunstenaar komt te overlijden zijn familie het kunstenaars dorp moeten verlaten. Een weduwepensioen kennen ze niet en dat is nu precies waar ik aan wil gaan werken. We nemen van elke verkoop 10% die in een pot komt voor dergelijke gevallen .Verder kunnen we op zoek gaan naar taken die deze vrouwen kunnen vervullen binnen ons dorp bv. als kok, naaister, administratie medewerkster, of groente kan gaan verbouwen, we willen namelijk onze eigen groenten gaan verbouwen, en scharrel kippen nemen.. Bernard vond het een geweldig idee, en wilde zich graag voor het project in zetten, helaas heeft hij het niet meer mee mogen maken. Bernard is in 2002 overleden
Onze mangare Merchers Chiwawa brengt regelmatig voedsel en voorziet de kunstenaars van stenen. Dit is een hele klus, aangezien er totaal geen vervoer meer mogelijk is. Er rijden als sinds een half jaar geen bussen en er is geen ook benzine verkrijgbaar. Als alles weer rustig is in Zimbabwe gaan we verder met onze projecten, de gebouwen staan al klaar, we hopen en bidden voor betere tijden. 
 

Hier onder een biografie van Bernard MatemeraDe Bernard Matemera Foundation is zoals de naam al zegt vernoemd naar de wereld bekende kunstenaar Bernard Matemera †. Bernard Matemera werd geboren op 14 Januari 1946 te Guruve, Zimbabwe.overleden 4 maart 2002 Guruve Zimbabwe Op school blonk hij al uit in kleien en het snijden in hout. Later werkte hij op contractbasis als tractorchauffeur, voor Tom Blomefield.

Het kunstenaarsdorp (Tengenenge dat in 1966 door Tom Blomefield werd gesticht) was Bernard Matemera kunstenaar vanaf het eerste uur, Bernard Matemera † was de artistiek en inspirationele leider van het dorp. Vrijwel direct ontwikkelde hij zijn eigen stijl en was hij zeer productief. Hij werkte zeker 14 uur per dag. Zijn eerste expositie dateert dan ook uit 1966. Daarna heeft hij over de hele wereld geëxposeerd en  zijn beelden werden zeer goed verkocht maar ondanks zijn wereldwijde bekendheid bleef hij Tengenenge trouw.

Toen ik zo’n twaalf jaar geleden voor het eerst bij de ingang van National Gallery in Harare stond was ik meteen verkocht. Bij de ingang stond een sculptuur van zo’n drie meter hoog. Het beeld was van Bernard Matemera, voor mij toen nog een totaal onbekende naam. Ik wilde de kunstenaar wel heel graag ontmoeten dus waagde ik een poging in de hoop een beeld van hem te kunnen kopen. Maar alle beelden van Bernard, zo bleek, waren al verkocht voordat ze klaar waren, er was zelfs een wachtlijst van ca. 3 jaar. In Harare is een groot beeldenpark “Chapungu Sculpture park“ hier staan zeker 40 grote beelden van Bernard Matemera, de eigenaar van het park Roy Guthrie wilde het liefst alle beelden van Bernard Matemera kopen. Dus bij hoge uitzondering kon je een beeld van Bernard kopen.  

Bij elk bezoek aan Tengenenge daarna of tijdens zijn verblijven hier was ik telkens zeker hem te vinden onder een boom, zijn handen wit van het stof, werkend aan een nieuw krachtig beeld.  Toen ik de kunstenaars 7 jaar geleden vroeg of ze workschops wilden geven bij ons in Nedereland en wel in Cadier en Keer melde Bernard zich als eerste aan. Die zomer heeft Bernard drie manden bij ons in huis gewoond. Een gek idee dat net die kunstenaar, waar we ooit een beeld van wilde kopen wat toen onmogelijk was, nu hier bij ons in de tuin zat te kappen en met ons zijn grootste geheim en passie deelde. Het frappante van zijn werkwijze was dat wanneer Bernard een half uur een steen betastte, er omheen liep en er tegen praatte, hij ons kon vertellen wat erin zat: “Ik hoef hem alleen maar te pellen als een banaan, het kunstwerk zit al in de steen, je moet het alleen nog tevoorschijn kappen.”.

Ik ben blij dat ik persoonlijk heb mogen genieten van zijn wijze, sterke en bijzondere persoonlijkheid. Twee keer drie maanden heb ik in mijn eigen tuin kunnen kijken naar zijn manier van spelen en werken met steen. Ik heb aan den lijve ondervonden hoe diep passie, religie en liefde er in het werk van deze kunstenaar rust.. 4 Maart 2002 is Bernard Matemera helaas gestorven, maar in de krachtige schoonheid van zijn beelden leeft hij eeuwig voort.

 

                         

Zimbabwe september 2008,

Uiteindelijk na bijna 24 uur was ik weer op Zimbabwe grond, het voelde alsof ik thuis kwam, iedereen begroet je me een uitstraling van “wat goed dat je bent gekomen”, de formaliteiten van visa en controle duurde slechts 10 minuten, de koffer nog eens 10 minuten en toen stond ik buiten waar het een drukte was van komen en gaan van auto’s. Binnen 15 minuten waren alle medepassagiers afgehaald en stond ik nog steeds met mijn veel te zware koffer te wachten. Was er iets gebeurd met Merchers, geen benzine, autopech?, een taxichauffeur van (voor mijn gevoel wel) 70 kwam op me afgelopen en bood voorzichtig aan me wel weg te willen brengen. Helaas zei hij moest ik er natuurlijk wel voor betalen. Samen hebben we de zware koffer in de auto gekregen en gingen we onderweg. Natuurlijk wilde hij weten wat je nu in godsnaam in Zimbabwe komt doen en dan ook nog als vrouw alleen. Ik vertelde over de kunstenaars, het museum de workshops, en dat onze foundation was genoemd naar de belangrijkste kunstenaar ooit in Zimbabwe”Bernard Matemera”, met tranen in zijn ogen knikte hij en was blij verrast dat ik hem persoonlijk had gekend. Hij had Bernard vaak ontmoet, omdat zijn neef Josia Manzi ook in Tengenenge woonde. Toen bleek dat ik zijn neef ook nog kende vond hij het een wonder dat ik nu bij hem in de taxi zat. Hij kon mij wel naar Tengenenge brengen de volgende dag, als ik hem geld voor benzine gaf en eten mee nam. Eenmaal aangekomen in Bronte (mijn hotel) begreep ik steeds beter wat hij allemaal tussen de regels door had gezegd, het hotel was maar voor 10% bezet, andere jaren waren er dan wel geen toeristen, maar vaak grote bijeenkomsten, seminars en zakenmensen. Nadat ik mijn koffer naar de kamer had gebracht was het ondertussen 14.30 uur en had ik wel trek in iets, maar het ongelofelijke was waar, er was helemaal niets te eten, zelfs geen nootjes, zakje chips, koekjes of een stukje chocolade. In de prachtige tuin zat ik heerlijk in de zon, een kopje thee, zonder iets lekkers erbij en zelfs geen suiker. Ondertussen was er een telefoontje binnen gekomen bij de receptie, Merchers had zeker 100 keer gebeld maar er was geen verbinding mogelijk geweest. Hij was onderweg naar mij toe. Gelukkig, ik had namelijk wat geld gewisseld bij de receptie, maar ik had geen idee hoe ik het geld moest bereken. De thee kosten 500 Zim. dollar, maar de ober pakte 2 briefjes van 20 en een van 10. Aangezien ik best een rammelende maag had, besloot ik ook nog een cola te bestellen kosten 1000 Zimdollar, wat ca. 1 US dollar is. Allemaal nog heel normaal, maar een klein flesje water kost 4000,- Zimdollar wat dus 4 Us dollar is. Om 19.00 uur precies ging het restaurant open, slechts aardappelen, kleine stukjes vlees, (goulash) en wat paprika stonden op het menu, kosten 18.000,- Zimdollar dus 18 US dollar. Er waren in het grote mooie restaurant slechts 6 gasten en toen de ober vroeg of ik nog een dessert wilde was er een sinasappel hij had er nog 4. Ik zou het maar nemen zei hij, anders kan je het nog voor morgenvroeg bewaren. Ik denk namelijk niet dat er morgenvroeg brood is bij het ontbijt, we hebben namelijk geen bloem, boter en eieren.
Het eten was lekker, maar wel heel erg weinig, ik heb nog steeds niet genoeg gegeten, maar ik wil solidair zijn met de arme Zimbabwaanse die elke dag met dit gevoel moeten rondlopen en geen dollars kunnen wisselen om eten te kopen. Morgen is het zondag en heb ik een afspraak bij Colleen Madamombe, maar ik zal zelf koekjes, thee en brood proberen te kopen. Merchers begrijpt er niets meer van, wat is er in de drie maanden gebeurd toen hij in Holland was. Het was heel moeizaam en slecht toen hij vertrok, maar dit!!. Zijn vrouw had met haar rantsoen slechts een maand kunnen leven, daar de hele familie bij haar eten kwam vragen, het enige wat ze eten is maïspap( Sasa). Dus voordat we naar Colleen gaan, komt een vriend van Merchers ons halen, die ons naar de zwarte markt brengt. Ik ga slapen met een knorrende maag, maar ik weet dat het voor mij slechts van korte duur is.
Iedereen zoekt eten.

          
We zijn de tweede dag vroeg in de morgen naar de zwarte markt gegaan in Mbubare, je weet niet wat je ziet, ik was wel het een en nader gewend van Zimbabwe maar dit slaat alles. Bij het binnen rijden in de township stonden overal mensen op straat iets te verkopen, een halve fles olie, 4 eieren, een brood, zeep, dat was nog te overzien, maar eenmaal binnen op de markt was het erger dan in de kasba’s van Istanboel, op de parkeerplaats stond overal politie rustig te kijken, ik begreep er niets van. Merchers lachte tegen mij en gaf me een knipoog, natuurlijk hoe stom kan je zijn, ook zij hebben geen eten en staan hier niet voor niets, waarschijnlijk hebben ze helemaal geen dienst nu, maar hun uniform helpt wel om wat eten toe geschoven te krijgen. Ik vraag of wij dat ook moeten doen, dat zien we straks wel als we terug komen. De agent wijst ons twee jongens aan, de een moet met een grote zak met ons mee lopen, de ander moet op de auto passen. Hij flaneert door de drukte zonder ons uit het oog te verliezen en vraagt wat we willen kopen, Er is alleen maar groente, eieren, zout en fruit op de markt, ik besloot ter plekke dat we een maaltijd zouden gaan maken voor onze kunstenaars, in het Artcentrum en in Tengenenge. Dus kochten we twee balen aardappelen, ze vroegen 22 US per baal maar onze drager wist een plek waar ze 8. US kosten. Helmaal achter in de markt zat een oud mannetje met nog 2 balen die we voor 8 US per stuk kochten. Hij zou het wel alvast naar de auto dragen, ik vroeg aan Merchers of we niet mee moesten gaan, maar hij wist heel zeker dat hij het niet zou durven. De agenten kennen hem dus hij gaat nergens anders naar toe dan naar onze auto. Hij was razend snel terug om onze eieren, kool, tomaten en uien te dragen. Aan gekomen bij de auto lag keurig alles in de bak van onze pick-up, Merchers gaf de jongens een tip, en per ongeluk bleef er iets op de grond liggen in een zak voor wie??. Ik vroeg verder niets, we werden vriendelijk uitgezwaaid. 

 Samen koken


Vanaf de markt gingen we ca. 40 kilometer op weg naar het artcentrum, waar ook Pilatja en Diana (kunstenaressen die een workshop hebben gegeven bij ons in Cadier en Keer) werken. Toen duidelijk werd dat al het eten voor een samenzijn was, kwamen overal vrouwen met potten en pannen aanlopen. Het vuur brandde in nog geen 5 minuten, Diana en haar man Taco gingen overal op zoek naar borden. Zo was er in slechts een uur een feestelijkmaal bereid en konden we met opscheppen beginnen. Meer dan 100 mensen zaten in een kring gezellig te praten en vol verwachting te wachten. Sommige hadden al weken geen groente meer gegeten, en zagen dit gebaar inderdaad als een feestmaal. Piladja deelde de groepjes op in vijf, samen kregen ze een bord om uit te eten. We hadden 20 borden in totaal en zonder enig gemor, en drukte werd er samen gegeten
De Chief kwam me bedanken voor dit lieve gebaar, fijn dat er mensen elders aan hun dachten, ze gingen dit als voorbeeld nemen en eens per maand zelf ook doen. Hoe zou je dit willen noemen vroeg hij, om het met een moderne term kracht bij te zetten zei ik “team building”
 
 
 
 
 Eindelijk een serieus gesprek over ons plan.
 
 
Terwijl ze samen aan het koken waren had ik een vergadering met Taco en de National art counsel, die via Taco over ons voorgenomen project had gehoord en die helemaal aansloot bij een plan van de Art counsel zelf. In Moerewa een dorp c. 80 kilometer van Harare wonen veel getalenteerde kunstenaars, die geen middelen en een plek hebben om te wonen en te werken. Deze kunstenaars en hun families zouden door middel van een dorp en begeleiding een eigen bestaan kunnen opbouwen. Ik vertel dat wij (Foundation “Bernard Matemera”) al jaren denken aan een nieuw art-centrum, waar tevens een art-school aan verbonden moet worden en waar met name kansloze kinderen een opleiding kunnen krijgen en zo in hun levensbehoefte kunnen voorzien. We denken in de eerste instantie aan de kinderen van overleden kunstenaars, die verdreven zijn uit al reeds bestaande kunstenaars dorpen en nu vaak samen met hun moeder, broertjes en zusjes in erbarmelijke omstandigheden leven. Het is namelijk zo, dat als een kunstenaar komt te overlijden zijn familie het kunstenaars dorp moeten verlaten. Een weduwepensioen kennen ze niet en dat is nu precies waar ik aan wil gaan werken. We nemen van elke verkoop 10% die in een pot komt voor dergelijke gevallen .Verder kunnen we op zoek gaan naar taken die deze vrouwen kunnen vervullen binnen ons dorp bv. als kok, naaister, administratie medewerkster, of groente kan gaan verbouwen, we willen namelijk onze eigen groenten gaan verbouwen, en scharrel kippen nemen.
 
We krijgen een uitnodiging om al de volgende dag in Moerewa te gaan kijken. De art-counsel blijft ook eten en terwijl hij samen met Taco en de Chief heerlijk zit te smullen ben ik aan het dromen over het dorp en de school. Ik kan het niet geloven dat het misschien eindelijk iets wordt.!.
           
 
De volgende morgen zou ik om 7.00 uur worden afgehaald, maar om 9.00 uur was er nog niemand, ·telefoon verkeer is bijna niet mogelijk (geen netwerk verbindingen), zodat het enig wat je kunt doen is rustig wachten. (Er was een benzine probleem) Om 10.00 uur werd ik afgehaald en reden we samen met, Merchers, Taco en de Art-counsel naar Moerewa. In een richting waar ik nog nooit was geweest, prachtige vergezichten met kopjes aan de horizon, en apen op de weg, wat een prachtig land. Het eerste halve uur kwamen we geen auto’s tegen, wel liepen er honderden mensen langs de weg, met zakken op hun hoofd, mandjes met tomaten, sinaasappelen en kool. Overal staan ze langs de weg iets te verkopen of te ruilen. Iedereen is de hele dag bezig om eten te vinden. We stoppen bij een winkel waar ik misschien wel wat water kon kopen, maar alle vakken zijn leeg, het enig wat nog te koop is zijn wat vegers en chips waarvan de verkoopdatum al lang verstreken is. Het is met een kaas smaakje en kost voor een klein zakje slecht 6 US. Ik vraag waarom de winkel nog open is, omdat ze dan nog een baantje hebben lacht Taco. Morgen komt er misschien brood, iemand in het dorp is brood aan het maken van maïsmeel. Elke dag komt het hele dorp kijken of er al iets nieuws is binnen gekomen, zo hadden ze gisteren eieren. Het is ook een soort van ontmoetingscentrum, en ze wisten ons al te vertellen dat wij waarschijnlijk maar Moerewa gingen om iets voor de gemeenschap te doen. De Tam Tam had dus al zijn werk gedaan. Eenmaal aangekomen in het dorp zelf, was ik blij verrast, we passeerden een school met een sportveld,
en zeker drie kerken. Het was dus een redelijk groot dorp
Heel rustig en vooral heel schoon. Toen we eenmaal aankwamen bij de plek waar ik dacht dat we kunstenaars dorp moesten gaan bouwen, zag het zwart van de mensen. We werden heel officieel ontvangen door de dominee en de onderwijzers van het dorp. Daar stond ik dan in een T-shirt en spijkerbroek, tegen over gewichtige mannen in keurige pakken, sommige zelfs met stropdas. Tot mijn verbazing stonden er al 4 prachtige gebouwen en kregen we meer dan 5 ha. grond. Ik was helemaal overdonderd en wist niet goed hoe ik moest reageren. Dit was wel heel veel meer dan dat ik ooit had durven dromen. We kregen officieel de sleutels overhandigd en kregen we de toezegging op alle medewerking van de school en kerk. Met het hoofd van de school heb ik een plan gemaakt betreffende de kinderen die naar onze art-school gaan komen. Ze krijgen van te voren een test of ze genoeg ondergrond hebben om naar de plaatselijke school te kunnen gaan,
En ze dan alleen de art lessen bij ons gaan krijgen. Voor de kinderen die helemaal nog geen onderwijs hebben gehad (en dat zijn er velen) zullen we een eigen leraar inhuren.
Ze krijgen ook Shona en cultuurlessen wat heel belangrijk is omdat de oorsprong van de kunst die nu ter heden dage wordt gemaakt in Zimbabwe een ver verleden heeft. Het schoolhoofd zou ook wel een dagdeel zijn kinderen de gelegenheid willen geven om art lessen te volgen, en zo is de eerste kruisbestuiving al gemaakt.

 
Ik denk dan ook terug aan alle fijne en mooie anekdotes die Bernard Matemera ons vertelde en waardoor je hun kunst zoveel beter kan begrijpen. De naam voor de nieuwe school staat al vast, en ik zie in gedachten op het mooiste gebouw al staan “Bernard Matemera School” wat zou hij trots zijn geweest. Het ironische is dat zijn vrouw “number two”, ook is verdreven en mijn eerste taak zal dan ook zijn om haar te vinden en samen met haar kinderen ze hier in ons nieuwe centrum onder te brengen. Een van haar kinderen is al overleden en ook zij en haar andere kinderen zijn ziek, de ziekte die Bernard het leven heeft gekost. Hopelijk zijn we nog op tijd om haar te laten weten dat ze niet alleen is en we proberen om haar leven weer een beetje glans te geven.
 
Ik kom er elke dag weer achter hoe sterk de vrouwen in Zimbabwe zijn en dat ze het leven nemen zoals het komt, ·en dat ik toch wel met heel veel kilos boter op mijn hoofd hier rond loop.
 
We moeten vertrekken om ca. 16.00 uur, ik moet voor het donker weer in mijn hotel zijn, Merchers wil niet dat ik in het donker nog langs de weg stil kan komen te staan, met alle vervelende gevolgen van dien. We komen nauwelijks weg, ze willen allemaal van alles vragen, en weten wanneer we gaan starten, we beloven nogmaals langs te komen om ze meer duidelijkheid te geven. Terug in de auto besef ik pas dat we na 8 jaar opeens een doorbraak hebben met toestemming van de regering, Taco Merchers de Art-counsel en ik vormen samen het bestuur, beter had het niet gekund. Taco heeft al twee andere kunstenaars dorpen opgericht, die beide zeer goed lopen en waar de kunstenaars in harmonie en in vrede met elkaar leven. We struikelen in de auto bijna over elkaars woorden, Merchers gaat stenen aanleveren (er is geen mijn in de buurt) Taco is verantwoordelijk voor de aanname van de kunstenaars, en ik zorg voor extra geld voor de school, gereedschap, bedden, inrichting van de
openbare gebouwen, en de verkoop in Europa en Amerika. De gebouwen zijn zo mooi, dat we ook workshops van een week kunnen gaan geven aan buitenlanders, maar dan moet de situatie in Zimbabwe eerst rustig zijn. De Art-counsel verzekerd mij dat binnen een half jaar die rust is weder gekeerd, hij is dan ook een aanhanger begrijp ik van de goede kant. (Over politiek praat niemand dat is te gevaarlijk)
 
 
De vele road block herinneren je er aan dat er veel controle is wie en wat de stad uit en in gaat en dat iedereen wordt gecontroleerd, wat hij vervoerd en wie hij is. Verder is het heel rustig, zelfs een beetje gelaten Die avond kan ik niet slapen en zet ik de televisie (die alleen Zimbabwe net heeft) aan, en zie ik Mugabe grote trofeeën uit reiken aan de sporters die mee hebben gedaan aan de Olympische spelen, een heerlijk buffet met eten zie je op de achtergrond klaar staan, het is wel het meest surrealistische wat ik ooit heb gezien. Maar ik weet, er niet over praten en net doen of het de gewoonste zaak van de wereld is.
 

 

                                                    

Guruwe

Ongeveer 4 uur rijden via Mvuri naar Guruwe waar veel van onze kunstenaars wonen, zelfde verhaal, alleen veel meer controle en nog veel meer mensen lopend langs de wegen. Op elke kruising staan een vijftig tal mannen te wachten op vervoer. Er zijn geen bussen meer, en de weinige vrachtwagens die rijden zijn afgeladen vol met reizigers op zoek naar eten. Ook wij nemen die morgen verschillende eten-zoekers mee, op de heen weg als ze nog niets bij zich hebben is het niet zo lastig verteld Merchers, maar als ze zakken met maïsmeel hebben kan je problemen krijgen, (iedereen mag een zak van 15 kilo bij zich hebben), de rest moet afgegeven worden aan de federale uitdeelcentra. Om de ca. 30 kilometer zijn er road-block die wij zonder enige moeite kunnen passeren. Volgens Merchers omdat ik blank ben en ze wellicht denken dat ik een journaliste ben. Ik blijf het onprettig vinden, je weet maar nooit. De lifters zitten in de open laadbak en wij kunnen dus vrij uit praten. Onderweg kopen we sinaasappelen die we verdelen met de mensen in de laadbak. Enkele stoppen het snel in hun zak of tas, voor hun kinderen die hebben al heel lang geen fruit meer gehad. We kopen nog meer fruit langs de weg en maken een stop waar we heerlijk en gezellig met het mooiste uitzicht van de wereld staan te genieten. De verhalen komen los, eigenlijk wil ik ze niet horen, het is alleen maar ellende en verdriet. Terwijl ik naar de prachtige ver gezichten kijk stromen de tranen uit mijn ogen, waarom, waarom, waarom! Aan de overkant zitten drie jonge vrouwen met een baby en hele grote zakken met maïsmeel, Merchers verteld ze dat ze zich moeten opsplitsen anders krijgen ze nooit een lift met zoveel zakken. De politie zal bij de road block hun eten in beslag nemen en de chauffeur zal ook problemen krijgen.
Ik heb nog lang in mijn spiegel gekeken bij het wegrijden, maar de vrouwen bleven zitten waar ze zaten.

         

We hebben die dag veel van onze eigen kunstenaars kunnen bezoeken en veel mooie beelden gezien en gekocht, al meer dan 4 maanden is er geen koper geweest.
Niemand komt meer uit het buitenland, wat ik heelgoed begrijp, zonder Merchers had ik ook niets gekund. Benzine is niet te vinden, al hoewel voor ons overal onderweg jerrycans klaar staan, vandaag kwamen er opeens uit het niets mannen met kannen. Toen Merchers stopte kreeg ik het helemaal benauwd, hij lachte toen wist ik genoeg .Hoe hij het regelt weet ik ook niet, dat is het Zimbabwaanse geheim.

 
Te laat reden we terug, toen we halverwege waren begon het al te schemeren, al hoewel Merchers de weg blind kan vinden is het niet zonder gevaar. Grote trucks zonder verlichting rijden opeens voor je, tegenliggers die alleen nog maar groot licht hebben, of wagens die zo afgeladen zijn dat ze nauwelijks de berg op komen. Ik haat dit en vraag me op zo’n moment altijd af, wat doe ik hier eigenlijk en verlang ik naar mijn veilige thuis haven.
In de avond neemt Merchers niemand mee, te gevaarlijk en als je stopt weet je nooit wie er in stapt. Maar in een flits zag ik de drie jonge vrouwen nog zitten, Merchers was er al voorbij, ik riep achteruit, de dames zitten er nog. Hij bedacht zich geen moment, draaide de auto en w e reden terug naar de plek waar we ze die morgen ook al hadden zien zitten. Zelfs toen onze auto vlak voor hen stond reageerden ze niet, Merchers stapte uit en vroeg of ze een lift wilden, opeens kwamen ze in actie. De zakken waren zo zwaar dat we ze bijna niet in de laadbak kregen, een van de dames lag van de inspanning ondertussen op de grond. Ze kreeg bijna geen adem meer,
Ik had gelukkig nog wat water bij me, en vroeg of we haar naar een ziekenhuis moesten brengen. Na ongeveer 10 minuten kwam ze weer een beetje bij, ze had astma en ze hadden drie dagen en drie nachten hier langs de weg gezeten te wachten op vervoer. Al meer dan 2 dagen hadden ze niet gegeten, ik voelde dat ik helemaal misselijk werd en kon mijn tranen weer niet bedwingen.
We hebben zo goed en kwaad als het ging ze in de pick-up gehesen en bijna al het eten wat we bij ons hadden gegeven, Marie koekjes, sinasappelen, tomaten en we hadden nog wat brood. Een vlaag van woede, frustratie en boosheid maakte dat ik begon te schreeuwen en te stampen in de auto, Merchers die me nu toch al meer dan 12 jaar kent probeerde me te troosten en me rustig te maken. Zo kunnen we niet langs de road block, je moet je rustig houden anders hebben de dames nog niets aan onze lift.
Bij de eerste road block ging het al mis, de dames moesten uitstappen en laten zien hoeveel eten ze bij zich hadden, ik sprong zonder erbij na te denken uit de auto
en vroeg of hij nog water had voor een van de vrouwen die ziek was. Ze kreeg namelijk van de stress een enorme aanval, hij liep weg en vulde mijn lege fles met water.
Ik vertelde hem dat ze drie dagen en nachten langs de kant van de weg hadden gezeten en dat wij ze naar huis zouden brengen. Hij keek in de pick-up waar ook nog aardappelen en tomaten van ons lagen, en vroeg of dat ook van de dames was, nee dat is van ons antwoorden ik.
Ik vulde een lege zak en stopte daar wat aardappelen en tomaten in en legde de zak naast de auto aan mijn kant.
Het enige wat er gebeurde was “door rijden”, God zij dank de eerste hindernis hadden we gehad.
 
Dit ritueel herhaalde zich nog twee keer, gelukkig dat we niet al ons eten hadden weg gegeven, eigenlijk was het toeval, de laatste twee kunstenaars die we wilden bezoeken waren vertrokken en we wisten niet waar ze nu woonden, vandaar dat we nog over hadden.
 
Eenmaal aangekomen in Harare bleken ze in Mubare te wonen, de township met de zwarte markt, ze wilden hun meel daar gaan verkopen, omdat de man van de vrouw met de baby geopereerd moest worden. Geen geld, geen operatie, ze moeten 10.000 ZIM hebben (omgerekend 100 US) Merchers heeft me eerst bij het hotel afgezet en daarna een vriend opgehaald om samen de dames thuis te brengen. De buurt is ‘s avonds niet ongevaarlijk vandaar dat ik niet mee mocht en zijn vriend op de auto moest passen als Merchers de dames met de zakken ging helpen. Merchers die toch wel wat gewend is, vertelde me je wilt niet weten hoe ze daar wonen, en ik denk dat ze het geld nooit bij elkaar krijgen. De volgende dag heb ik Merchers gevraagd uit te zoeken of de man echt in het ziekenhuis ligt, en zo ja dat wij dan voor de operatie gaan betalen. De kans is niet groot dat hij het zal overleven, maar ze hoeft zich gelukkig nooit af te vragen dat als hij een operatie zou hebben gehad het wel had overleefd. Maar wie weet komt hij er weer boven op. De hele nacht heb ik niet geslapen, wat hier allemaal gebeurt, is niet nodig, een natuurramp, zoals: droogte, orkaan, aardbeving, allemaal heel erg maar dat overkomt je, maar dit land Zimbabwe, de voormalige graanschuur van Afrika, alles is hier, vruchtbaar, rijke grondstoffen, lieve mensen, mooie natuur hoe heeft het zover kunnen komen!!Langzaam aan word ik moe, zelfs ons hotel heeft af en toe geen eten, er is bijna geen telefoon mogelijk, en dan iedere avond het personeel, die om de beurt aan mij kamer deur, vragen voor geld, eten kleding en of ik iets voor ze kan doen. Ik ben laf en wil graag terug naar huis, wat een onmacht, wat een afgang dat ik niets voor ze kan doen. Zal het ooit weer goed komen.
 


 
Gelukkig de volgende morgens zag alles er weer iets anders uit.
 
Vandaag ben ik laat op gestaan, heb zeker tot 3.00 uur in de nacht gelezen om alles een beetje van me af te zetten.
Na een vies kopje koffie en wat fruit zijn we naar het huis van Colleen Madamombe gegaan, waar we prachtige beelden hebben gekocht, normaal is Colleen altijd uitverkocht en moet je maanden van te voren een bestelling doen. Toen de poort open ging en Colleen me gelijk kwam verwelkomen wist ik het eigenlijk al. Normaal gesproken moet je minstens een half uur wachten voordat ze je komt begroeten, maar nu was ze de vriendelijkheid zelf. Niet alleen was ze aardig ze was ook mager geworden, haar ziekte eist zijn tol dacht ik, maar het bleek dat juist deze situatie haar heeft doen beseffen van de drank af te blijven, ze sprak heel open met me over haar vreselijke verslaving en maakte grapjes dat ze eigenlijk al dood had moeten zijn, maar er nu weer voor gaat. Haar beelden hebben ook een verandering onder gaan, ze zijn hun dikke billen kwijt en ook de gezichtjes hebben een andere uitdrukking. Eerlijk gezegd zijn het opnieuw zelfportretten, of ze even mooi zijn, eerlijk gezegd mis ik wel iets in de beelden, maar ook in Colleen zelf zie ik niet meer de power volle lady die ze altijd was. Op naar het museum “National Galerij Harare” althans wat er van over is, het gebouw ligt er even verwaarloosd bij als de collectie. De suppoosten begroeten me vriendelijk en willen allemaal een praatje maken. Ik ben de eerste buitenlandse bezoeker sinds maanden, in de hal van het museum is ook een galerij die beelden, catalogi en andere kleine kunst voorwerpen verkoopt, de beheerder kent me goed, hij is zelf ook een kunstenaar en ik koop altijd zijn hoofdjes. “Madam welkom I was waiting for you for a long time”. dat wist ik omdat hij Merchers al een paar keer had gevraagd wanneer ik weer kwam, nu was ik er dus. Zijn hoofdjes kwamen van onder de toonbank, even goed en mooi als altijd, ik moest wel in US dollars betalen, anders kon hij geen eten kopen op de zwarte markt. Ze hebben geen idee, de vraagprijs voor de hoofdjes waren nu duurder dan dat ik ze in het Afrikamuseum voor kan verkopen. Desniettemin heb ik 10 hoofdjes gekocht, ook voor het goede doel moet je maar denken. In de container nemen ze niet veel plaats in en de prijs die ik nu heb betaald krijgen we wel terug.
 
                                        
Nog een keer naar de markt
 
Vrijdagmiddag gaan we terug naar de markt, we zijn nog niet op de parkeerplaats of de twee jongens van vorige week hebben ons al ontdekt, ze sturen alle andere jongens die op ons afkomen weg, met een gebaar van die zijn van ons. Of we weer aardappelen, tomaten, uien, eieren en kool zoeken, nog voor we kunnen antwoorden worden we omringd met kooplui die ons de vorige keer met grote balen aardappelen hadden zien lopen. We gaan op zoek naar onze oude man, maar ook bij hem moeten we dit keer 2.000 Sim dollar betalen, wat 20 US is. We kopen opnieuw alle groente en zoeken nog naar olie om in te bakken. De prijs is in 3 dagen verdriedubbeld, hoe kan een mens hier overleven?. Het eten gaat met Merchers mee naar een dorp heel erg afgelegen waar hij zelf oorspronkelijk vandaan komt en waar mensen niets meer te eten hebben. Hij kent daar een aantal oude vrouwen die nauwelijks kunnen overleven, ik zelf heb geen energie en kracht meer om dit alles nogmaals te moeten zien en met lede ogen hier kennis van te nemen.
 
Nog twee dagen heb ik rustig in de tuin van mijn hotel, Taco en de Art-counsel ontvangen en hebben we heel hard gewerkt. Ons plan staat reeds op papier en we willen per 1 maart 2009 van start gaan. Dat komt goed uit, het Afkickcentrum bestaat 15 mei 2009, 50 jaar en dat gaan we groots vieren. We kunnen dan ons centrum presenteren en wie weet daar extra geld voor ophalen.
En natuurlijk zou het nog fijner zijn als Zimbabwe dan weer in een opbouwende fase is, en jullie allemaal kunnen komen kijken in Zimbabwe naar onze school.
 
Blij dat ik weg ga!!

De afgelopen dagen waren eigenlijk te emotioneel om te schrijven, Taco, Merchers en Diana brengen me naar het vliegveld, met een brok in mijn keel neem ik afscheid, jullie veel sterkte en hou vol, en ik, ik ga gewoon weer terug naar mijn vertrouwde, veilige leven, maar ik voel dat er blijvend iets is veranderd, namelijk dankbaar zijn voor alles wat we hebben.
 
 
 

Zondagochtend

Vanuit de tuin van het Afrikacentrum was getik te horen. Dit maal niet alleen van het gereedschap van een Shona-kunstenaar, maar ook van de beitel van een Nederlandse beeldhouwer. Tussen de beelden in de tuin van het missiehuis vond namelijk een bijzondere ontmoeting plaats. De ontmoeting tussen twee mannen met dezelfde passie; beeldhouwen. Maar elk vanuit hun eigen cultuur en met een geheel eigen werkwijze. Richard Kambuzuma, één van de kunstenaars uit Zimbabwe die deze zomer workshops geeft in het Afrikacentrum en Luc Bemelmans, een kunstenaar uit Maastricht gaven samen een demonstratie in beeldhouwen. In Luc Bemelmans zijn werk is de mensvorm een constante, de ene keer nadrukkelijker aanwezig dan de andere, maar over het algemeen vervaardigt in brons. Echter voor de gelegenheid koos ook Luc net als Richard een stuk natuursteen om een beeld uit te laten ontstaan.Al snel werd duidelijk dat de kunstenaars er niet alleen anders uit zien en een andere taal spreken, maar ook een geheel andere aanpak hebben als het op beeldhouwen aankomt. Richard Kambuzuma begint zijn proces door middel van een “gesprek” met de ruwe steen. De steen verteld hem wat zijn ware “ziel” is. Richard gelooft dat hij met zijn gereedschap alleen maar dat weg hoeft te halen wat nodig is om de ware aard van de steen naar voren te laten komen. In de steen die hij vandaag heeft gekozen bevind zich een zeemeermin, “n’Juzu” genaamd in het Shona. Hij begint geheel op zijn gevoel aan het vormgeven van de steen, zonder een schets, hulplijnen of een model. Luc Bemelmans liet mij echter eerst een schets en een modelletje zien van de knoop van de wijsheid. Een oude universele knoop, die ook Richard herkende, in de knoop is ook een voorovergebogen mensfiguur te herkennen. Luc noemt deze vorm zijn “kapstok”. Zijn keuze voor een ruwe steen wordt dan ook door de schets bepaald. Hij begint door de geschetste vorm over te nemen op de steen. Vanaf hier begint het beeldhouwen, want ook voor Luc geldt dat de uitkomst niet vast ligt, de karaktereigenschappen van de steen zullen sterk bepalen hoe het beeld eruit gaat zien. Ook de manier waarop de twee beeldhouwers de steen benaderen verschilt. Richard lijkt vastberaden als hij met zijn slaghamer de eerste grove vorm geeft aan de steen. Zelden stopt hij om zijn vorderingen te bekijken. Luc benadert de steen rustiger, zet met zijn beitel de vorm langzaam op en lijkt tussen de slagen door een “gesprek” te voeren met de steen. Ik probeerde er in een gesprek achter te komen waar de kunstenaars zelf denken dat het verschil in werkwijze vandaan komt. Duidelijk is dat het vooral voort komt uit het verschil van de culturele achtergrond. De Shona staan in hun dagelijkse leven veel dichter bij de natuur dan wij hier in Nederland. Hierdoor kennen ze een grotere invloed toe aan de kracht van de natuur dan aan die van zichzelf, de kunstenaar is slechts het medium die krachten groter dan zichzelf blootlegt. In de westerse kunstcultuur is het concept of gedachte achter een werkstuk van groot belang, hoe een kunstenaar dit weergeeft is de kracht van het kunstwerk.

   

De nieuwe beelden zijn reeds uitgepakt en staan voor u klaar in de prachtige beeldentuin van het vernieuwde Afrikamuseum te wachten om bekeken en gekocht te worden. Het is een prachtige originele collectie van veel jonge en  reeds gerenommeerde kunstenaars. Het opvallende van de nieuwe collectie is dat er nieuwe vormen en stijlen te ontdekken zijn. Ook vele andere originele snuisterijen uit Afrika staan in de museumwinkel klaar om gekocht te worden.

 Workshops van 17 juli tot 18 augustus 2007

Wij zijn onze nieuwe Beeldhouwen Workshops voor 2007 aan het voorbereiden en hebben al meer dan 200 aanmeldingen van 17 juli tot 18 augustus kan er weer volop gekapt en gecreëerd worden in het Afrikacentrum (museum) te Cadier en Keer. 1 juli is er een groot feest om het 10-jarige bestaan van het beeldhouwen te vieren. Een prachtig boekwerkje is in de maak met verhalen, anekdotes, verdrietige gebeurtenissen (overlijden van Bernard Matemera en Clever Gangarwe) met verhalen van leerlingen, Tom Blomfield, en van de kunstenaars zelf hoe ze het hebben ervaren om voor het eerst uit Zimbabwe te zijn geweest.

Dus schrijf het alvast in uw agenda 1 juli 2007 feest in Cadier en Keer met Afrikaanse hapjes en bier, muziek en natuurlijk prachtige beelden die kunnen worden gekocht.

Afrikacentrum
Het museum waar je West-Afrika leert kennen! 

Rijksweg 15
6267 AC
Cadier en Keer
043-4077383
museum@afrikacentrum.nl meld je alvast aan voor de workshops om zeker te zijn van een plaats.



 

Grote beelden tentoonstelling afgelopen zondag 26 juni 2006

 

    

Er zijn momenteel nog veel mooie beelden in de tuin van het Afrikamuseum te koop, kom kijken

We begonnen om 12.00 uur met een ere ceremonie aan onze Bernard Matemera, de aanwezige kunstenaars waren zeer emotioneel. Tevens werd er een beeld van Bernard onthuld worden, “een zelfportret“ Graag tot 26 juni de beelden komen deze week aan en over twee weken zullen de fotos op onze website staan. Nadat ik me jarenlang heb ingezet om de kunstenaars hun werk hier in Limburg te kunnen verkopen en te promoten komen we nu in aanraking met grote sociale problemen in Zimbabwe.  Mede door de verkoop van de beelden hebben wij een huis kunnen kopen in Mvuri ca.20 kilometer van Tengenenge. “Het Bernard Matemera huis“ De Bernard Matemera foundation, draagt met trots de naam van Bernard Matemera,

De vader van de Zimbabwe kunstenaars. Zoals hij in Tengenenge werd genoemd de nummer één. Ik heb veel met Bernard gepraat over de problematiek rond de vrouwen van de overleden kunstenaars, Bernard vond het een geweldig idee, en wilde zich graag voor het project in zetten, helaas heeft hij het niet meer mee mogen maken. Bernard is in 2002 overleden. De tweede vrouw van Bernard Matemera zal als eerste in het huis samen met haar twee kinderen gaan wonen, het is de bedoeling dat het eerste huis oktober 2005 in gebruik kan worden genomen.

    

In Zimbabwe krijgen we veel medewerking van belandrijke kunstenaars en hun families die zich graag willen in zetten voor ons project, en beelden beschikbaar stellen. De Bernard Matemera Foundation. is bedoeld voor vrouwen en hun kinderen van overleden kunstenaars uit Tengenenge. Vaak wonen deze vrouwen al jaren in het dorp en zijn de kinderen er zelfs geboren. Bij overlijden van de kunstenaar zijn er geen inkomsten meer uit de beelden en moeten zij noodgedwongen het dorp verlaten, en daar ze niet terug kunnen naar hun eigen familie, lijden ze vaak noodgedwongen een zwervend bestaan.

Voor deze vrouwen en kinderen heeft de foundation een huis gekocht. Er komen 5 slaap units, een winkeltje, een gezamenlijke woonkamer, kinderkamer en een tuintje voor de kinderen. Tevens gaan we er een naaiatelier oprichten waar ze kleren kunnen herstellen of maken en de naaimachines kunnen verhuurd worden voor evt. wat rijst of groente

Er zijn nog steeds beelden te koop, zowel in ons kantoor als in het Afrikamuseum te Cadier en Keer

Hier onder een biografie van Bernard MatemeraDe Bernard Matemera Foundation is zoals de naam al zegt vernoemd naar de wereld bekende kunstenaar Bernard Matemera †. Bernard Matemera werd geboren op 14 Januari 1946 te Guruve, Zimbabwe.overleden 4 maart 2002 Guruve Zimbabwe Op school blonk hij al uit in kleien en het snijden in hout. Later werkte hij op contractbasis als tractorchauffeur, voor Tom Blomefield.

Het kunstenaarsdorp (Tengenenge dat in 1966 door Tom Blomefield werd gesticht) was Bernard Matemera kunstenaar vanaf het eerste uur, Bernard Matemera † was de artistiek en inspirationele leider van het dorp. Vrijwel direct ontwikkelde hij zijn eigen stijl en was hij zeer productief. Hij werkte zeker 14 uur per dag. Zijn eerste expositie dateert dan ook uit 1966. Daarna heeft hij over de hele wereld geëxposeerd en  zijn beelden werden zeer goed verkocht maar ondanks zijn wereldwijde bekendheid bleef hij Tengenenge trouw.

Toen ik zo’n twaalf jaar geleden voor het eerst bij de ingang van National Gallery in Harare stond was ik meteen verkocht. Bij de ingang stond een sculptuur van zo’n drie meter hoog. Het beeld was van Bernard Matemera, voor mij toen nog een totaal onbekende naam. Ik wilde de kunstenaar wel heel graag ontmoeten dus waagde ik een poging in de hoop een beeld van hem te kunnen kopen. Maar alle beelden van Bernard, zo bleek, waren al verkocht voordat ze klaar waren, er was zelfs een wachtlijst van ca. 3 jaar. In Harare is een groot beeldenpark “Chapungu Sculpture park“ hier staan zeker 40 grote beelden van Bernard Matemera, de eigenaar van het park Roy Guthrie wilde het liefst alle beelden van Bernard Matemera kopen. Dus bij hoge uitzondering kon je een beeld van Bernard kopen.  

Bij elk bezoek aan Tengenenge daarna of tijdens zijn verblijven hier was ik telkens zeker hem te vinden onder een boom, zijn handen wit van het stof, werkend aan een nieuw krachtig beeld.  Toen ik de kunstenaars 7 jaar geleden vroeg of ze workschops wilden geven bij ons in Nedereland en wel in Cadier en Keer melde Bernard zich als eerste aan. Die zomer heeft Bernard drie manden bij ons in huis gewoond. Een gek idee dat net die kunstenaar, waar we ooit een beeld van wilde kopen wat toen onmogelijk was, nu hier bij ons in de tuin zat te kappen en met ons zijn grootste geheim en passie deelde. Het frappante van zijn werkwijze was dat wanneer Bernard een half uur een steen betastte, er omheen liep en er tegen praatte, hij ons kon vertellen wat erin zat: “Ik hoef hem alleen maar te pellen als een banaan, het kunstwerk zit al in de steen, je moet het alleen nog tevoorschijn kappen.”.

Ik ben blij dat ik persoonlijk heb mogen genieten van zijn wijze, sterke en bijzondere persoonlijkheid. Twee keer drie maanden heb ik in mijn eigen tuin kunnen kijken naar zijn manier van spelen en werken met steen. Ik heb aan den lijve ondervonden hoe diep passie, religie en liefde er in het werk van deze kunstenaar rust.. 4 Maart 2002 is Bernard Matemera helaas gestorven, maar in de krachtige schoonheid van zijn beelden leeft hij eeuwig voort.

                                                  

 

  
Een ontmoeting tussen twee kunstenaars

Zondagochtend

Vanuit de tuin van het Afrikacentrum was getik te horen. Dit maal niet alleen van het gereedschap van een Shona-kunstenaar, maar ook van de beitel van een Nederlandse beeldhouwer. Tussen de beelden in de tuin van het missiehuis vond namelijk een bijzondere ontmoeting plaats. De ontmoeting tussen twee mannen met dezelfde passie; beeldhouwen. Maar elk vanuit hun eigen cultuur en met een geheel eigen werkwijze. Richard Kambuzuma, één van de kunstenaars uit Zimbabwe die deze zomer workshops geeft in het Afrikacentrum en Luc Bemelmans, een kunstenaar uit Maastricht gaven samen een demonstratie in beeldhouwen. In Luc Bemelmans zijn werk is de mensvorm een constante, de ene keer nadrukkelijker aanwezig dan de andere, maar over het algemeen vervaardigt in brons. Echter voor de gelegenheid koos ook Luc net als Richard een stuk natuursteen om een beeld uit te laten ontstaan.

Al snel werd duidelijk dat de kunstenaars er niet alleen anders uit zien en een andere taal spreken, maar ook een geheel andere aanpak hebben als het op beeldhouwen aankomt. Richard Kambuzuma begint zijn proces door middel van een “gesprek” met de ruwe steen. De steen verteld hem wat zijn ware “ziel” is. Richard gelooft dat hij met zijn gereedschap alleen maar dat weg hoeft te halen wat nodig is om de ware aard van de steen naar voren te laten komen. In de steen die hij vandaag heeft gekozen bevind zich een zeemeermin, “n’Juzu” genaamd in het Shona. Hij begint geheel op zijn gevoel aan het vormgeven van de steen, zonder een schets, hulplijnen of een model. Luc Bemelmans liet mij echter eerst een schets en een modelletje zien van de knoop van de wijsheid. Een oude universele knoop, die ook Richard herkende, in de knoop is ook een voorovergebogen mensfiguur te herkennen. Luc noemt deze vorm zijn “kapstok”. Zijn keuze voor een ruwe steen wordt dan ook door de schets bepaald. Hij begint door de geschetste vorm over te nemen op de steen. Vanaf hier begint het beeldhouwen, want ook voor Luc geldt dat de uitkomst niet vast ligt, de karaktereigenschappen van de steen zullen sterk bepalen hoe het beeld eruit gaat zien.

Ook de manier waarop de twee beeldhouwers de steen benaderen verschilt. Richard lijkt vastberaden als hij met zijn slaghamer de eerste grove vorm geeft aan de steen. Zelden stopt hij om zijn vorderingen te bekijken. Luc benadert de steen rustiger, zet met zijn beitel de vorm langzaam op en lijkt tussen de slagen door een “gesprek” te voeren met de steen. Ik probeerde er in een gesprek achter te komen waar de kunstenaars zelf denken dat het verschil in werkwijze vandaan komt. Duidelijk is dat het vooral voort komt uit het verschil van de culturele achtergrond. De Shona staan in hun dagelijkse leven veel dichter bij de natuur dan wij hier in Nederland. Hierdoor kennen ze een grotere invloed toe aan de kracht van de natuur dan aan die van zichzelf, de kunstenaar is slechts het medium die krachten groter dan zichzelf blootlegt. In de westerse kunstcultuur is het concept of gedachte achter een werkstuk van groot belang, hoe een kunstenaar dit weergeeft is de kracht van het kunstwerk. Maar niet onbelangrijk is ook het verschil van opleiding. De kunstenaars in Zimbabwe beginnen hun carrière door in de leer te gaan bij een al gevestigde beeldhouwer. Eerst schuren en wassen ze alleen de beelden van hun ‘meester’ waarna ze langzaam hun eigen stijl beginnen te ontwikkelen. Tijdens hun leerproces worden ze vooral gestimuleerd te vertrouwen in de kracht vanuit zichzelf en de kracht van de steen. Terwijl een “kunststudent” in Nederland tijdens zijn studie aan een kunstacademie in eerste instantie zijn intuïtieve werkwijze wordt afgeleerd. De hoeveelheid in keuze van materiaal en werkwijze en de noodzaak van een achterliggende gedachte of concept maakt veel studenten onzeker. Na hun academische periode kunnen ze pas echt vrij hun eigen “stijl” ontwikkelen. Ondanks de verschillen waren beide kunstenaars aan het einde van de dag erg enthousiast over elkaars werk, er werd zelfs gesproken om misschien volgend jaar samen een beeld te maken. Ik hoop dat het er van komt want ik ben erg benieuwd naar het resultaat als je de kracht van de natuur combineert met een meer westers concept.

Lotte
(mijn dochter)

 

 

 

 

Als u meer informatie wilt of een datum wilt boeken
Zijn wij te bereiken op: info@helpzimbabwe.nl   info@taxatieburodegoede.nl tel. 0621242740
Bernard Matemera Foundation,

Voorzitter, mevrouw. J. de Goede

 

     

 

 

Merchers Chiwawa

 

AFRIKAANSE KUNSTENAAR UIT ZIMBABWE ZONDAG 20 JUNI OP EUREGIONAAL KUNSTFESTIVAL IN MEERSSEN De Zimbabwaanse kunstenaar, beeldhouwer Merchers Chiwawa, zal op zondag 20 juni deelnemen aan de Kunstmarkt in Meerssen en de bezoekers zijn vakmanschap tonen door ter plekke een stenen beeld te kappen. Merchers Chiwawa maakt deel uit een groep kunstenaars uit Zimbabwe, die i.s.m. José de Goede op het Landgoed de Heerdeberg in Cadier en Keer in de zomer wonen en werken en daar workshops ‘beelhouwen’ geven. Een deel van de opbrengst van de verkochte beelden gaat naar het Goede Doel www.helpzimbabwe.nl .

José de Goede, o.a. bekend van TV-Limburg en L1, is de initiator en promotor achter HelpZimbabwe en ondersteunt de Zimbabwaanse Shona-Cultuur, waar ze maar kan. Momenteel werkt ze samen met Partricia Delchambre (aldaar) en hebben ze een lang gekoesterde wens van José kunnen opzetten, namelijk een naaiatelier voor vrouwen. En Patrice haar Fairhome voor 14 weeskinderen die daar een nieuwe toekomst krijgen. Verder ondersteunt de Bernard Matemera Foundation de kunstenaars in Zimbabwe door middel van schoolgeld, tools, stenen, medicijnen en -waar nodig- voedsel. Maar voor José is het allerbelangrijkste dat de mensen in Zimbabwe weten dat ze niet worden vergeten in hun uitzichtloze bestaan. Naast Afrikaanse kunst zal het art minded publiek verder goed aan z’n trekken komen met een gevarieerd aanbod van kunst in allerlei disciplines, zoals schilderijen, sculpturen, objecten, keramiek, glas, sieraden, ……De Euregionale Kunstmarkt vindt nu voor de 3de keer plaats op het sfeervolle marktplein in hartje Meerssen.

Meerssen is een plaats met veel bezienswaardigheden en een rijke historie en dateert al van de Romeinse tijd.In 870 werd het bekende Verdrag van Meerssen getekend. Indrukwekkend is de Basiliek van het Heilige Sacrament, ook wel het Pronkstuk van de Maasgotiek genoemd. De Basiliek, die haar oorsprong in de 13de eeuw vindt, werd in de periode 1934-1938 volledig gerestaureerd en vergroot en onderging in 1988 de laatste uitgebreide restauratie. In de Meerssense geschiedschrijving wordt de Basiliek ook genoemd door het Bloedwonder (1222) en het Brandwonder (1465). De prachtige glas-in-lood-ramen zijn een ontwerp van Charles Eyck.

 Meerssen onderscheidt zich verder op het gebied van de beeldende kunsten. Na de eerste Wereldoorlog woonden en werkten hier Charles Eyck, Hub Levigne, Jos Tielens, Harry Koolen en Alphons Volders. Zij deden dat in de voormalige oliemolen van Rothem onder leiding van de uit België gevluchte Jan van Puyenbroeck. Er werd zelfs over de ‘Meerssense School’ gesproken. Ook later bleef de Gemeente Meerssen aantrekkelijk als woon-/werkplek voor kunstenaars, zoals Rob Stultiens, Gène Eggen en Jos Muris. En nog steeds zijn er tal van professionele beeldende kunstenaars woonachtig én werkzaam.

Bij de VVV Meerssen (Totaalgemak) is een Stadswandeling verkrijgbaar, waar de vele kunstwerken, die Meerssen rijk is, onder de loep worden genomen.

Te bewonderen zijn beelden van o.a. Marianne Aartsen, Appie Drielsma, Fons Bemelmans, Felix van de Beek, Paul Beckers, Gène Eggen, Piet Killaars, Godfried Pieters, Sjra Schoffelen, Xander Spronken, Wim Steins, Rob Stultiens, Marc Truijen, Louis Wierts en Shinkichi Tajiri. Ook kent Meerssen als een van de weinige Limburgse Gemeenten een prachtig gerestaureerde Synagoge met de indrukwekkende Memorialdeuren van de Maastrichtse kunstenaar Appie Drielsma. Deze deuren bestaan uit 12 bronzen platen, voorstellende de 12 stammen van Israël. Op deze panelen staan Joodse symbolen alsmede de namen van de Joden die vanaf 1853 in Meerssen woonachtig zijn geweest, inclusief de namen van de Joodse medeburgers die tijdens WO II zijn omgekomen in de vernietigingskampen. De Meerssense Synagoge heeft thans de functie van Joods Leerhuis en er vinden regelmatig culturele activiteiten plaats, zoals exposities en concerten.

 Kortom Meerssen met al zijn bezienswaardigheden en een prachtig winkelcentrum leent zich bij uitstek voor een dergelijk kunstevenement.

De Euregionale Kunstmarkt vindt plaats op zondag 20 juni van 11:00 tot 18:00 uur op het Marktplein te Meerssen, met tal van gezellige terrassen, waar het ook op culinair gebied goed toeven is.

Bezoekers zijn van harte welkom (entreevrij) en ook kunstenaars kunnen zich nog voor deelname aanmelden.

Info: S. Konings, 06-2785 8801, www.jokoproducties.nl

 

   

 

 

 

Gisteren 20 mei 2011 is de container aangekomen De container was er al om 7.00 uur, maar voordat de grote truc was gedraaid om achterste voren in onze kleine doodlopende straat te rijden waren we een uur verder. Het was volgens mij een voorteken hoe de rest van het uitpakken zou gaan verlopen. Maar dit keer waren gelukkig de kunstenaars die het hadden ingepakt aan onze zijde. Meestal is de container veel eerder bij ons dan de kunstenaars. Maar door het toeval (geluk) is de container een aantal maanden zoek geweest.
We zagen meteen toen de deuren van de container open gingen, wat het probleem was. De kisten in twee rijen op elkaar waren bezweken onder de grote druk van de bovenste kisten. Waardoor de kisten er niet met de vorkheftruck uit gehaald konden worden. Met het gevolg dat de bovenste kisten eerst helemaal leeg gehaald moesten worden, dus één voor één de beelden eruit.
De chauffeur die voor het eerst bij ons ging afladen, was aardig en geduldig, wel moest hij zijn volgende levering afzeggen, hij moest twee later in Antwerpen zijn. Via twitter heb ik een oproep gedaan voor hulp, twee boeren uit Cadier en Keer gekregen telefoontjes van hun zonen, dat we hulp nodig hadden. En daar waren onze helden, samen met Merchers en Macloud hebben ze met bijna af en toe gevaar voor eigen leven, tot het laatste beeld eruit was geholpen het was toen 15.00 uur.
Zelfs de chauffeur van de vrachtwagen trok zijn handschoenen aan en hielp mee waar hij kon.
Maar het was de moeite, niet eén beeld is kapot gegaan en voor mij was het een openbaring, hoe de kunstenaars en de boeren konden samenwerken zonder elkaars taal te spreken, waar een wil is, is een weg. Dat was gisteren weer heel goed te zien, wel was het af en toe grappig en aandoenlijk om te zien, hoe je non-verbaal kan communiceren en daar zelfs een verbond door te krijgen.

Boek "de vijf minuten die mijn leven veranderden" Welkom Weblog Te koop/ For sale Taxaties, verzekering, verdeling Taxatie via twitter of mail Kunstadvies met integriteit Object van de dag Onder de loep, vragen over antiek Kunstschatten Column Chapeau TV programma's In het nieuws en tentoonstellingen Beeldentuin "landgoed heerdeberg" Restauratie van meubels, schilderijen en zilver Contact Second opinion